Superwizja pracy socjalnej

Prowadzę superwizję pracy socjalnej w formie indywidualnej, grupowej i zespołowej. Punktem wyjścia są doświadczenia zawodowe uczestników, którym wspólnie przyglądamy się z różnych perspektyw, szukając możliwych kierunków działania.

Indywidualna, grupowa, zespołowaformy superwizji
Kontraktwspólnie ustalone cele i zasady współpracy
Miejsce superwizjisiedziba zamawiającego lub gabinet w Białymstoku
Certyfikat superwizoranr 33, Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej

Refleksja nad praktyką

Czym jest superwizja

Superwizja to spotkania, podczas których pracownicy socjalni przy wsparciu superwizora omawiają doświadczenia ze swojej pracy. Wspólnie analizują trudne sytuacje zawodowe, przyglądają się własnym reakcjom i rozważają możliwe sposoby działania. To okazja do uczenia się na konkretnych przykładach i korzystania z perspektywy innych uczestników.

Pomaga lepiej rozumieć sytuację osób korzystających z pomocy oraz własną rolę zawodową. Służy rozwijaniu kompetencji, wzmacnianiu komunikacji, poszukiwaniu możliwych rozwiązań i dbaniu o własne zasoby emocjonalne w wymagającej pracy.

Czym nie jest superwizja?

Superwizja nie służy kontrolowaniu ani ocenianiu pracownika. Nie jest psychoterapią ani sprawdzianem wiedzy zawodowej. Nie wymaga też przedstawiania wyłącznie sukcesów – można mówić o niepewności, wątpliwościach i sytuacjach, w których brakuje pomysłu na dalsze działanie.

Obszary wspólnej pracy

Trudne sytuacje zawodowe

Sytuacje, które wymagają oceny potrzeb, wyboru sposobów działania lub przewidywania ich konsekwencji.

Relacja z osobą korzystającą z pomocy

Budowanie współpracy, rozumienie wzajemnych oczekiwań i reagowanie na napięcia pojawiające się w kontakcie.

Granice odpowiedzialności i roli zawodowej

Określanie zakresu własnego zaangażowania i możliwości działania, z poszanowaniem kompetencji zawodowych oraz samodzielności osoby korzystającej z pomocy.

Napięcia i konflikty w zespole

Różnice zdań, niejasny podział zadań i sposoby komunikacji, które utrudniają wspólną pracę.

Przeciążenie emocjonalne i ryzyko wypalenia

Rozpoznawanie oznak wyczerpania oraz szukanie sposobów dbania o własne zasoby w wymagającej pracy.

Trudności we współpracy z instytucjami

Rozbieżne oczekiwania, bariery komunikacyjne i niejasny zakres odpowiedzialności we wspólnym działaniu.

Dylematy etyczne i trudne decyzje

Sytuacje, w których trzeba rozważyć różne wartości, obowiązki i możliwe skutki podejmowanych działań.

Własne emocje i reakcje związane z pomaganiem

Rozumienie własnych doświadczeń i przeżyć oraz ich wpływu na relację z osobą korzystającą z pomocy.

Formy superwizji

Przestrzeń dla osoby, grupy i zespołu

Superwizja indywidualna

Dla osób, które chcą pracować nad własną praktyką zawodową i konkretnymi sytuacjami z pracy.

Superwizja grupowa

Dla osób z różnych miejsc pracy, które korzystają ze wspólnej refleksji i wymiany perspektyw.

Superwizja zespołowa

Dla zespołów pracujących razem i mierzących się ze wspólnymi wyzwaniami, relacjami oraz sposobem organizowania pracy.

Początek współpracy

Od potrzeb do regularnych spotkań

01

Rozmowa o potrzebach

02

Forma i organizacja

03

Jasne zasady współpracy

04

Pierwsze spotkania

05

Dalsza współpraca

Warunki współpracy

Organizacja i zasady superwizji

Formy i czas spotkań

Superwizja indywidualna trwa zwykle do 1,5 godziny. Spotkania grupowe i zespołowe trwają zwykle co najmniej 3 godziny i odbywają się najczęściej raz w miesiącu, w grupach liczących około 8 osób. Forma, czas i częstotliwość spotkań ustalane są przed rozpoczęciem współpracy.

Wspólna odpowiedzialność

Superwizja prowadzona jest z zachowaniem niezależności superwizora i poufności spotkań. Przed rozpoczęciem pracy ustalane są zasady kontraktu, które obowiązują uczestników w procesie superwizji.

Uprawnienia i podstawa prawna

Posiadam certyfikat superwizora pracy socjalnej uzyskany zgodnie z przepisami ustawy o pomocy społecznej oraz rozporządzenia w sprawie superwizji pracy socjalnej.

O superwizorze

dr hab. Joanna Szymanowska

psycholog · pedagog · psychoterapeuta · superwizor pracy socjalnej

W pracy superwizyjnej łączę przygotowanie psychologiczne i pedagogiczne z doświadczeniem zawodowym w obszarze pracy socjalnej. Perspektywa psychologiczna pomaga mi przyglądać się emocjom i relacjom, a pedagogiczna – procesom uczenia się, rozwojowi kompetencji oraz warunkom wspierającym zmianę.

Uwzględniam zarówno doświadczenia pracowników, jak i kontekst organizacyjny ich pracy. Zależy mi na atmosferze, w której można otwarcie mówić o wątpliwościach i wyrażać własne zdanie. Wnoszę wiedzę, pytania i spojrzenie z zewnątrz, pozostawiając miejsce na refleksję uczestników oraz wspólne poszukiwanie rozwiązań.

Więcej o mojej pracy

dr hab. Joanna Szymanowska

Pytania i odpowiedzi

Przed rozpoczęciem superwizji

Czy superwizja jest oceną pracownika?

Nie. Superwizja nie służy ocenianiu ani kontrolowaniu sposobu wykonywania pracy. Jej istotą jest wspólna refleksja nad praktyką zawodową, rozumieniem sytuacji oraz decyzjami podejmowanymi w pracy z osobami korzystającymi z pomocy.

Czy można przyjść z jednym konkretnym przypadkiem?

Tak. Punktem wyjścia do superwizji może być pojedyncza sytuacja, która budzi wątpliwości, wywołuje napięcie albo wymaga szerszego namysłu. Praca nad konkretnym przypadkiem często prowadzi również do dostrzeżenia szerszych wzorców obecnych w praktyce zawodowej.

Czy w superwizji można rozmawiać o własnych reakcjach i emocjach?

Tak. Własne reakcje mogą być ważnym źródłem informacji o sytuacji zawodowej. Superwizja pozwala przyglądać się jej w sposób uporządkowany i pogłębiony, z uwzględnieniem wpływu emocji na relacje i podejmowane działania.

Czy superwizja może dotyczyć całego zespołu?

Tak. Superwizja zespołowa może obejmować zarówno analizę konkretnych sytuacji zawodowych, jak i sposób współpracy, podział odpowiedzialności, komunikację czy trudności pojawiające się w pracy zespołu.

Czy na superwizji można omawiać funkcjonowanie instytucji?

Tak, jeżeli sposób działania instytucji ma znaczenie dla praktyki zawodowej. Superwizja może dotyczyć między innymi procedur, organizacji pracy, współpracy między specjalistami, granic kompetencji i sytuacji, w których wymagania instytucji pozostają w sprzeczności z potrzebami osób korzystających z pomocy lub możliwościami pracowników.

Jak wygląda poufność w superwizji?

Superwizja opiera się na zasadzie poufności oraz poszanowaniu prywatności osób, których sytuacje są omawiane. Jej zasady ustalamy na początku współpracy.

Czy pracodawca lub instytucja otrzymuje informacje o treści superwizji?

Dokumentacja superwizji nie jest udostępniana osobom trzecim. Wnioski ze spotkań mogą być przekazane wyłącznie na prośbę oraz z pisemną zgodą wszystkich pracowników socjalnych uczestniczących w superwizji – w formie papierowej lub elektronicznej.

Czy trzeba przygotowywać się do superwizji?

Nie zawsze. Można przyjść z konkretną sytuacją, pytaniem lub trudnością, która aktualnie wymaga namysłu. Jeżeli dana forma superwizji wymaga wcześniejszego przygotowania materiału lub opisu przypadku, zasady te są ustalane przed spotkaniem.